ความรักก็เหมือนกับการรอรถเมล์

ขึ้นคานต่อไป...

รักแล้วรอหน่อย ช้าๆได้พร้าเล่มงาม และอื่นๆอีกสารพัด มันใช้ไม่ได้กับความรัก......

เริ่มต้นการเดินทาง จุดหมายคือที่ใดสักแห่งที่เราต้องไปให้ถึง ตั้งเป้าว่าต้องนั่งรถเมล์สีขาวเท่านั้น

ผ่านไประยะหนึ่งคันที่ต้องการก็ไม่มาสักที อ่ะๆ เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ใกล้ๆก็ได้

คิดว่าถ้าคันที่ผ่านมา เป็นรถสีเทาเราก็ไปได้เหมือนกัน

ผ่านไปอีกระยะ คันที่ว่านี่ก็ไม่มาเหมือนกัน อ่ะๆ เปลี่ยนๆๆๆ คันไหนที่มา ก็จะไป

คันที่ผ่านมา เป็นรถสีดำซะงั้น อืมมม ไปดีกว่า เดี๋ยวจะไม่มีรถมาอีก

รถสีดำที่ทั้งแอร์ไม่เย็น ทั้งอืดอาด นั่งไปก็ได้แต่คิดว่า __ดีกว่าเดิน ...

ยังไม่ทันถึงครึ่งทาง เคราะห์หามยามซวย รถสีดำเครื่องดับ กว่าจะซ่อมเสร็จเสียเวลาเป็นชม.

แต่ก็ยังต้องไปต่อด้วยหวังจะให้ถึงจุดหมาย

ฟิ้วววววว!!!! รถสีขาวแซงหน้าไป............. เห็นหลังไวๆ

เฮ้อออออออออออออออ!!!!

...ถ้ารออีกสักหน่อย คงได้นั่งรถสีขาวดังใจปรารถนา

น่ารักจริงๆๆ แต่ไม่ได้นั่งนานแล้วอ่ะค่ะ

สวัสดีค่ะพี่พันธ์

ไม่รอค่ะไปรถยนต์ส่วนตัว... อิอิ... แต่ว่าถ้ารถเมย์สวยขนาดนี้ หนุ่ม ๆ น่าจะเต็มใจรอค่ะ

หนุอยากได้แฟนเด็กแบบรถเมล์บ้าง

เผื่อหนูตายก่อน สามีจะได้อยู่ต่อไป 555

แต่หนูไม่รอหรอกรถอะไร สายอะไร

ไม่มีก็เดินไปเองได้ ชีวิต ไม่ได้ต้องขึ้นแต่รถ มีแต่รถ

แล้วจะถึงจุดหมาย

เราเดินไปได้ หรือจะขับไปเองเลย

ชีวิตตัวคนเดียว มันอิสรกว่าเยอะ

5555555

แต่พี่พันธื ต้องรอเครื่องบินแล้วหล่ะ

เพราะมัวแต่รอรถเมล์ เลยไม่มีไง

ขำๆนะพี่ แซวเล่น

ผมเห็นมีหลายคนไม่รอรถเมล์..เลือกที่จะเดินเอาหรือบางคนก็ใช้ทางลัดโดยนั่งวิน..

ว่าแต่พี่เถอะเลือกอย่างไหนเหรอครับ..

สำหรับผมเลือกสายที่ไปถึงจุดหมายที่ใกล้ที่สุด..แต่ก็ไม่ยี่หระว่าจะถึงจุดหมายอย่างที่ตั้งใจไว้หรือป่าววว..

ระหว่างรอรถเมล์ ก็แอบแว๊บไปหาน้องเบลล่า เพื่อฆ่าเวลา นี่แหละนะ ผู้ชาย 55555555