ที่ใดมีรัก.....

เมื่อวันก่อนเพื่อนรุ่นพี่เราพบกับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต

นั่นคือ สูญเสียคู่ชีวิตไปอย่างกระทันหัน

พี่ผู้ชายเพิ่งบายพาสหัวใจมาประมาณ 10 วัน

กลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ 2 วัน เท่านั้น

ก็เกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันขึ้น ...

นี่ไม่ใช่คำถาม !

ลูกแยกครอบครัวไปจึงเหลือเพียงสองคนตายาย

กับหมา แมวที่เลี้ยงไว้เป็นเพื่อน

ครอบครัวนี้รักกันมาก พี่สองคนจะดูแลกันและกันตลอดเวลา

ไปไหนไปด้วย ผู้ชายจะดูแลพี่ผู้หญิง และพี่ผู้หญิงก็ดูแลปรนนิบัติพี่ผู้ชายอย่างดี

พี่ผู้ชายขับรถรับส่งภรรยาที่ยังไม่เกษียณอายุราชการเสมอๆ จนเป็นอาจิณ

ใครๆ ต่างก็อิจฉาพี่ทั้งสองคน และหวังว่าจะมีรักแท้ที่ยั่งยืนเช่นพี่สองคน

นี่ก็ยังไม่ใช่คำถาม!!

เมื่อพี่ทั้งสองคนรักกันมากขนาดนี้ แล้ววันหนึ่งเกิดการพลัดพรากจากกันตามวิถีของชีวิต

พี่อีกคนใจสลาย และเฝ้าเพ้อหาพี่ที่จากไปอยู่ตลอดเวลา

แม้ว่าจะไม่มีการคิดสั้น หรือท้อแท้ในการมีชีวิตต่อ

แต่ความรู้สึก ณ เวลานี้ เคว้งคว้าง อ้างว้าง และมีแต่ความคิดถึง คำนึงหากัน

พี่ผู้หญิงโพสระบายความรู้สึกที่ยากจะข้ามผ่านไปอย่างง่ายดาย

ทุกคนรู้สึกเห็นใจ รับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น และต่างช่วยกันให้กำลังใจ ปลอบขวัญให้พี่เขา

แต่ขณะเดียวกัน เราก็เกิดคำถามว่า.......

หากเรามีความรักเช่นเดียวกับพี่เขา เราอยากให้ความรักของเราในช่วงปลาย

เปลี่ยนเป็นความรู้สึกชินชา อยู่ก็คืออยู่ ไปไหนก็คือไป ดีกว่ามั๊ย...??

จะได้ไม่ต้องทุกข์เพราะการจากพรากเช่นนี้

จากเรื่องราวทั้งหมดและความคิดเห็นของเรา

เพื่อนมายฯ คิดอย่างไร ?

และหากเพื่อนมายฯ มีคู่ครอง คู่รัก หรืออะไรก็ตาม

อยากให้ชีวิตคู่ของคุณเป็นเช่นไร ??

และเหตุการณ์นี้ ... ให้ข้อคิดอะไรแก่คุณๆ บ้าง ???

# ชีวิตคู่ ชีวิตรัก