ลักษณะโดยรวมของคนที่จริงจังกับชีวิต คืออะไร

ถ้าย้อนไปเมื่อ สี่สิบปี ตัวเราเองทำงานหาเงินได้ ความคิด ความจริงจังกับชีวิตมีมากมาเป็นสิ่งแรกที่เกิดขึ้นในสมอง(สมองมีกิเลสมาก55)อยากได้สารพัด อยากกิน อยากเที่ยวอยากมีบ้าน ฯ แต่เดี๋ยวนี่(ส่วนตัวเราจริงๆนะ) ความจริงจังกับชีวิต ลดลงไปมากแล้ว(ความเก๋าเหลือน้อยฮ่าๆๆ) คิดว่าช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ ขอให้มีกิน มีใช้มีที่ซุกหัวนอน อย่าล้มหมอนนอนเสื่อ มันทรมานถ้าจะจากโลกนี้ไปก็อย่าได้ทรมานเราจะไม่พยายามจริงจังกับชีวิตเรามาก เกินไป ถ้าส่วนตัวเราเกิดผิดพลาดมา มันไม่ได้ดังใจคิดและหวังไวัตามที่ตัวเราต้องการ. มันทำให้ตัวของเราเอง ทั้งเจ็บร่างกายและด้านจิตใจด้วย .คนจนบอกว่า. มีเงินแล้วจะมีความสุข. ส่วนคนรวยยอกว่า มีเวลาแล้วมีความสุข คนพิการบอกว่า. ถ้าเดินได้แล้วจะมีความสุข. คนตาบอดบอกว่า ถ้ามองเห็นจะมีความสุข. คนขอทานบอกว่า. มีข้าวกินมีที่ซุกกัวนอนก็มีความสุข. คนป่วยบอกว่า. ถ้ามีชีวิตรอดไปได้ก็มีความสุข. ทุกวันนี้ ถ้ายังมีเาลา เดินได้มองเห็น กินได้และยังพอมีเงินบ้างถึงมีไม่มาก และยังมีลมหายใจอยู่. พยายามอย่าจริงจังกับชีวิตให้มากเกินไป. (จริงมั๊ย? )

คนที่ทำอะไร ต้องทำให้สำเร็จ

เป็นคนทำอะไรมีเป้าหมาย

และทำอย่างจริงจังเพื่อไปสู่เป้าหมายนั้น

โดยมีความมุ่งมั่น ตั้งใจไม่วอกแวก

จนกว่าจะไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้