ตอบเมื่อ 11 ปีที่ผ่านมา
จากความมืดมิดที่โอบกอดรอบกาย
ในยามค่ำคืน..แต่มิอาจเปรียบได้กับ
ความหนาวเหน็บที่สัมผัสไปทั่วร่าง
ฉันใช้เวลาให้หมดไปกับการรอคอย
แสงแห่งรุ่งอรุณของวันใหม่....เพื่อไม่
ให้เวลาที่หวังนั้นนานเกินไปฉันต้อง
สลับสับเปลี่ยนเอาก๊าซที่ไม่ต้องการ
ในยามค่ำคืนนั้นออกไป....แต่แล้ว...
ฉันก็ต้องเหนื่อยอีกครั้งเมื่อฉันต้องการ
ก๊าชอีกอย่างมาต่อสู้ชีวิตเพื่อรอดให้ถึง
รุ่งอรุณของวันใหม่...โอวว..ฉันเห็นสิ่งที่
ฉันรอคอยแล้ว..แสงสีทองสาดส่องมาสัม
ผัสกายฉันแล้วช่างอบอุ่นเหลือเกิน...ฉัน
ต้องการแสงนั่นเหลือเกิน....เพราะฉันคือ..
....ต้นไม้จ๊ะ......
+1 โหวต · 0 ตอบกลับ
