ดุลพินิจที่ดี มาจากไหน? ได้มาอย่างไร? ขอความคิดเห็น

มากจากใจที่ปราศจาก อคติ เช่น พระพุทธเจ้าทรงพิจารณาทุกสิ่งอย่างไร้อคติใดๆครับ

ดุลยพินิจที่ดี คือการพิจารณาที่ดี

ก็คงต้องมาจาก จิตสำนึก ตรรกะที่ดี ที่สะสมในตัวของคนๆนั้น

ประสบการณ์และสติปัญญาที่ดี

ได้มาจาก การหมั่นทบทวน การหมั่นสั่งเกต

ความเชื่อในสิ่งที่ถูกต้อง ใคร่ครวญ อย่างผู้รู้จริง

ตัวอย่างง่ายๆของดิฉันคือ

เมื่อมีสองคนมาให้ฉันช่วยในเวลาพร้อมกัน

คนนึงญาติสนิท อีกคน คนพเนจร หมอนหมิ่น

ลำบากทั้งคู่ เลยต้องใช้ดุลพินิจว่า อย่าเห็นแก่พวกพ้อง

อย่าหอกข้างแคร่ เลยตัดสินใจช่วยคนพเนจรค่ะ

อาจมีความคิดที่ผิด แต่คิดได้แบบนี้ตามคำถามได้ถาม