อะไรทำให้คนๆนึง กล้าเล่าเรื่องราวส่วนตัว เรื่องราวเจ็บปวดที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังได้คะ

ส่วนใหญ่คงจะเป็นเพราะความไว้วางใจ ความสนิทใจ แต่บางกรณีก็อาจะเป็นเพราะ เขารู้สึกอัดอั้นมากจนแทบระเบิด

แต่ไม่มีใครให้ระบายได้จริงๆ เขาจึงต้องเลือกที่จะระบายให้ใครสักคนฟัง อาจจะเลือกคนที่ไม่เกี่ยวข้อง จะได้ไม่ทุกข์

ไปกับเขามากนักครับ

คงเป็นเพราะมีทัศนคติที่คล้ายคลึงกันแบบคุยกันรู้เรื่องและเป็นผู้ที่ไม่

ชอบอยากรู้เรื่องคนอื่นเลยให้ความไว้วางใจและเล่าเรื่องราวให้ฟังครับ

คำเดียวนั้นหล่ะ คือไว้ใจ เกิดความสนิทใจ คิดว่าเก็บความลับได้ เป็นที่ปรึกษาได้

บุคลิกภาพ ที่เป็นคนอบอุ่น ใจเย็น เป็นผู้ฟังที่ดี แสดงความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น(ไม่เป็นคนชอบซ้ำเติม หรือตัดสินคนอื่น) จะทำให้คนทุกข์ต้องการระบายความอัดอั้นตันใจนึกถึงเป็นลำดับต้นๆ เสมอ

ส่วนคนที่มีบุคลิกภาพใจร้อน วู่วาม ชอบพูดแดกดัน หรือตัดสินคนอื่นอย่างรวดเร็ว ผู้ที่ทุกข็ใจจะไม่กล้านำเรื่องตนเองไปบอกกล่าว หรือขอความเห็น(ใจ) แน่นอน เพราะเกรงว่า ฟังไม่ทันจบจะมาทับถมกัน หรือตัดสินใจแทนกันไปก่อน เพราะคนทุกข์ต้องการระบายมากกว่าต้องการฟังการตัดสินจากคนที่ปรึกษา (เว้นแต่คนนั้นต้องการคนช่วยคิด หาทางออก หรือเป็นที่ปรึกษา) จ้ะ

ชอบของพี่ตู่ ก๊อปพี่ตู่เลยนะ น้องเกด 5555

"ความหวัง"..ของคนที่เล่า..อาจจะเพื่อระบาย..โดยหวังว่า..จะได้รับ..ความโล่ง..หลังจากการสั่งสมมาเนิ่นนาน..

หรือ..หวังว่า..ผู้ฟัง"ที่ดี"นั้น..จะเห็นใจ..หรือ..ผลอะไรซักอย่าง..ที่คาดว่าจะต้องการจะให้ฟีดแบค..ฯลฯ...

ซึ่งนั้นก็คงขึ้นอยู่กับผู้ฟังนั้น..จะอ่านออกหรือไม่..บางคนอ่านออกแต่..ก็อ่านขาดเกิน..จน..ให้ผลตรงข้าม...

ก็เป็นด้ายยยย....ยังงัยก็ตาม..มันขึ้นอยู่กับเจตนามากกว่า...ว่าต้องการอะไรกันแน่..ซึ่งส่วนใหญ่แล้วไม่ค่อยพูดกัน..

คิดว่าคนฟังเค้ารู้หมด..อย่างงั้นแหละ..เฮ้ออออ....มันยากเนอะ....