มานีไปไหน...จ๊ะ

มานีไหน

รู้จักแต่ บุษบา

บุษบาเกิดมากับความสดใส

โลกของเธอนั้นมีดอกไม้ในหัวใจ

วันทั้งวันชื่นชมชอบร้อยมาลัย

โลกสดใสไปด้วยมาลัยของเธอ

ดอกไม้นานาพรรณ

สีสันมากมายกันไป

กลิ่นหอมรัญจวนใจ

ประดับไว้ให้โลกนี้สวยงาม

* บรรจงร้อยเป็นมาลัย สนุกสุขใจหนักหนา

เป็นประจำทุกวันเวลา ไม่เคยเหนื่อยล้ากับมาลัย

แล้วเธอตื่นมากับความผิดหวัง ในวันนี้

โลกที่เคยดีไม่มีดอกไม้เหลืออยู่

โลกสดใสมันเป็นอะไรก็ไม่รู้

เห็นเห็นกันอยู่ จู่จู่ก็หายไป

ดอกไม้มันหายไป จากโลกอันกว้างใหญ่

แล้วบุษบาก็พบว่าความจริงนั้น

โลกที่มันไม่มีดอกไม้เหลืออยู่

เพราะเธอเด็ดไปมากมายเท่าไรก็ไม่รู้

เด็ดไปไม่เคยดู

จะเหลืออยู่ได้อย่างไร