เริ่มขี้เกียจ

ต้องรู้เหตุ แห่งทุกข์ หาทางออก แล้วเดินตามทางออกนั้น

หมั่นสร้างกำลังใจ หาให้เจอว่าเป้าหมายของการเรียนคืออะไร

สิ่งที่ตัดสินใจเรียนในครั้งนั้น เพื่ออะไร แล้วใช้วิธีตาดูดาว เท้าก้าวไปทางนั้น

หากหากำลังใจให้ตัวเองไม่ได้ ก็หาคนที่จะมาเป็นกำลังใจให้

เช่น ความรู้สึกของคนที่ร่วมยินดี คนที่รอคอยความสำเร็จของเรา

ทำเพื่อบุคคลเหล่านั้น ... แล้วจะรู้ การแก้ปัญหาแต่ละครั้ง อารมณ์แต่ละห้วง

แตกต่างกัน หาให้พบแล้วจะรู้ว่าต้องแก้ตรงไหน ... คนนอกตอบยาก ต้องให้คนในตอบ

แต่คนนอกช่วยวิเคราะห์จากข้อมูลที่คนในให้มาได้เท่านั้นจ้ะ ... การตัดสินใจเป็นของผู้นั้นเองเท่านั้น

การที่แต่ละคนนั้นมีโอกาสที่ไม่เท่ากัน มีความสามารถที่แตกต่างกัน และมีสถานะทางการเงินที่น้อยกว่ากัน นั่นแหละคือคำตอบที่คุณ......ต้องรู้ !!!! ว่าเพราะอะไร ยังคงมีอีกหลายคนครับที่เขาไม่ได้มีสิ่งเหล่านี้

เรียนกันไป ให้ได้ ปริญญา

จบออกมา เพื่อได้หา ตังค์ให้ตน

งานแบกหาม ข้ามไป เพื่อให้พ้น

เพราะทุกคน มีความต่าง ระหว่าง....ใบ

อืมม..เจอตัวเป็นๆก็ดีละ..

อยากจะถามเหมือนที่คนอื่นอยากรู้..เรียนจบปอเอกแล้วเป็นด็อกฯอัตโนมัติเลยมั้ยครับ..

แล้วถ้าอยากอัพเวลเนี่ยะ..ต้องทำงานวิจัยแล้วจะได้เป็น Profess ใช่มั้ยครับ..ผมเข้าใจถูกนะ..

ถ้างั้น..เรียนแค่ปอโท..เอ๊ยย..ตั้งปอโทแหน่ะ..เนี่ยะ..

เค้าเรียกว่าอะไรได้..มีตำแหน่งเรียกคล้ายๆด็อกหรือป่าวครับ...

ผมคนไม่ค่อยมีการศึกษา..อยากรู้ก็ถามหน่ะครับ..

อีกอย่างผมคนไฟน้อย..ไม่ชอบเรียน..แต่ชอบศึกษาหน่ะครับ..และชอบเล่นเป็นหลัก..เหอะๆๆ...

ไม่ไหว ก็หาอะไรพักกายพักใจสักหน่อย

คือ ทำกิจกรรมอะไรก็ได้ที่มันเป็นสิ่งที่ดีดี และทำให้ชีวิตตนเองมีความสุขและผ่อนคลายครับ

แล้วจะมีกำลังใจขึ้นมาเองไปโดยปริยาย แรงฮึดมันก็จะกลับมาเหมือนเดิม.....

เพราะว่า.......ทุกอย่างอยู่ที่ '' ใจ '' ตนเองทั้งนั้น...

ไม่ต้องไปกลัว หรือขี้เกียจอะไรครับ เพราะอีกแค่ '' ครึ่งทาง '' เท่านั้นแล้วนี่..???

เดี๋ยวก็สำเร็จ สู้ต่อไป........'' ว่าที DR.''