ชีวิตหลังเกษียณ

ขอให้ได้ดั่งใจหวังจ้ะ

นี่ไง เราถึงคิดตั้งแต่ตอนนี้ จะได้เดินตามเป้าหมายที่ตั้งอย่่างไม่หลงทาง

คนอายุหกสิบ ยังทำอะไรได้เยอะ ถ้าไม่คิดวางเส้นทางตั้งแต่ตอนนี้

ถึงตอนนั้นอาจติดขัด ไม่ไหลลื่นก็ได้ ... ให้คำปรึกษาคงไม่เลิกหรอก ... รักมาก ..

รักมากก็ไปอยู่กับมันซิยะ..

ก็อยู่กับมันอยู่เนี่ยะ ... ใครอยากมาหาสิ่งที่ช้านรัก ก็มา...

ไม่หวง ยินดีแบ่งปัน .. แต่ขอให้เดินมาด้วยความจริงใจก็แล้วกานนน..

:P

สู้ๆนะ

ทำกุศลมากๆ

นี่บอกตัวเราเองด้วยแหละ

จ้ะ เราก็เคยคิด แต่มาคิดว่าเราจะเป็นเหตุให้เขาไม่บรรลุรสพระธรรมเท่าที่ควรหรือเปล่า

เลยล้มเลิกการค้นหา ปล่อยให้เป็นไปตามบุญ ... พบคือพบ

หากกุศลมีต่อกันคงก็ได้เจอ และคงตอบได้ว่าใช่คนนั้นหรือไม่

คู่ครองที่ดีนอกจากจริตตรงกันแล้ว ต้องมีบุญเสมอกันด้วย ถึงจะมีความสงบสุข

ฝันดีนะ

:)

จ้าาาา.... เ่ช่่นกัน ขอให้มีความสุขตลอดเวลา นะจ๊ะ

:)/*

นั้นสิ โลกนี่ไม่มีไรแน่นอน เราไม่รู้อนาคต เราต้องเริ่มเนอะ

ต้องมีการเตรียมการล่วงหน้า

อย่างเราพอเงินออก ก็แบ่งเลย ค่าโทรศัพท์ ค่าเน็ต ค่าน้ำ-ไฟ ค่าบ้าน ค่ารถ ค่าประกันภัย(ทยอยเก็บทุกเดือนๆ ละ ๒๐๐๐ กว่าครบปีก็ได้ยอดพอดี) ค่ากิน(ค่าครองชีพ) ค่าฉุกเฉิน (นี่ก็ต้องมีทุกเดือนเหมือนกัน) ค่าเทอมหลาน (ทยอยเก็บเล็กผสมน้อยเพราะต้องใช้ทุก ๔-๕ เดือนข้างหน้า) ส่วนเงินออมคิดมาตั้งแต่ทำงาน แต่ก็มีเหตุให้นำออกไปใช้(เพราะเงินแต่ละยอด บางครั้งก็ต้องใช้เยอะ) บางช่วงเดือนก็ใช้เยอะเป็นพิเศษ เช่น ช่วงปีใหม่ มีงานเลี้ยงเยอะ มีค่าของขวัญจับฉลาก มีค่าอาหารเครื่องดื่มที่ต้องเก็บเงินกองกลาง ไหนจะค่าใช้จ่ายตอนกลับบ้านอีก ค่ารถ พาแม่พ่อหลานไปกินอาหารนอกบ้าน แต่เราพยายามประคอง ชักเงินเก็บบ้างอะไรบ้าง แต่โชคดีที่ไม่ถึงติดลบ ..... ^ ^.....

เป็นแนวทางที่ดี

แต่ของเกดนี่สิ ให้ที่บ้านก็หมดละ

เลยไม่พอเก็บแค่พอใช้ก็ดีมากแล้ว

ของไซคี เยี่ยมยอด

ขอบคุณจร้า

เก็บเงินแล้วไปแจกติ๊บไม่ดีหรอก จ่ายไปแล้วหมด

เก็บไว้เลี้ยงอีหนู่ เอ้ย หนุ่มๆ ไว้ปรนนิบัติพัดวีดีฝ่าาา...

ถ้าเก็บตังค์ได้มากก็เปิดฮาเร็มเลย ....

ยามหิวโหยให้หนึ่งหนุ่มป้อนข้าวให้

ยามป่วยไข้ให้อีกหนุ่มพารักษา

ยามสนุกมีหนุ่มหนึ่งร่วมเฮฮา

ยามเพื่อนมาอวดโฉมหนุ่มให้ชุ่มใจ

เจ้เกษียณนานแล้วไม่ใช่เหรอ..นี่คิดจะกลับเข้ามาใหม่อีกเหรอเนี่ยะ...