"ฝันให้ไกล มีสุขไปด้วยปัญญา2"

1.เสียงตะโกนใส่กันว่า"ทำไมๆ?ๆๆๆๆๆ"...

ผลัก"คู่รัก"หลายคู่ให้กลายเป็น"คู่ร้าง"...

แต่...คำถามอย่างเข้าใจว่า "ทำอย่างไง?" ต่างหาก...

ทำให้บางคู่...เดินทางไกลไปด้วยกัน...จนกลายเป็น..."คู่ชีวิต".

2.หนึ่งการพบกันของคนเรา อย่าตั้งความหวังที่ระยะทางแสนไกลร่วมเดิน....

เพราะแท้จริงแล้ว ความหมายน่าจะอยู่ที่เรา...ร่วมทางกันไปอย่างไรต่างหาก...

จะน่ายินดีได้อย่างไร หากเวลาเนิ่นนานที่ใช้ร่วมกัน ...มีแต่รอยจารึกเจ็บช้ำเป็นทุกข์...

เพราะคงเทียบไม่ได้กับการมอบสิ่งที่ดีที่สุดต่อกันอย่างมีสุขประทับใจ...แม้ได้จับมือกันเดินไป...แค่ข้ามคืน.

3.บางคนบอกว่า จะไปถึงที่หมายได้อย่างไง ถ้ามัวแต่หยุดขว้างก้อนหินใส่หมาที่เห่าไปตลอดทาง...

แต่ถ้าเปลี่ยนเป็น...หยุดให้อาหารหมาหรือเผื่อแผ่สิ่งละอันพันละน้อยให้กับสรรพสิ่ง...แม้จะถึงที่หมายช้าไปบ้าง...แต่บนเส้นชัยที่อบอุ่นด้วยมิตรภาพและเมตตา...ชั่งงดงามยิ่งนัก.

4.ในวันที่แดดร้อนที่สุดของฤดูร้อนปีหนึ่ง...

ผู้อำนวยการโรงเรียน รินน้ำเย็นจากตู้เย็นใส่แก้ว เดินไปยื่นให้ภารโรงที่กำลังตัดแต่งกิ่งไม้ริมรั้วโรงเรียนด้วยเมตตา...

ภารโรงหนุ่มรับน้ำไปดื่นดับกระหายด้วยความซาบซึ้งใจ ที่ผู้บังคับบัญชามีน้ำใจไมตรี...

ผ่านไป20ปี...

ผู้อำนวยการเกษียณไปหลายปีแล้ว...แถมลืมไปหมดแล้วถึงเหตุการณ์วันนั้น...

แต่ภารโรง ยังกล่าวชื่นชมความมีน้ำใจของผู้อำนวยการคนเก่า ให้ใครต่อใครได้ฟังอยู่เสมอ...

น้ำเย็นแก้วนั้น ยังไหลเย็นหล่อเลี้ยงหัวใจภารโรงไม่จืดจาง...

ท่านว. วชิรเมธีกล่าวว่า มือของผู้ให้ อยู่เหนือมือผู้รับ...เกียรติของผู้ให้ หอมกรุ่นเหนือกาลสมัย.

5.ก้อนกรวดที่กลิ้งตามสายน้ำไม่มีที่สิ้นสุด...กระทบพื้นน้ำกัดกล่อนรอวันสลายเป็นเม็ดทรายไร้ค่า...เทียบไม่ได้กับก้อนกรวดที่จมนิ่งอยู่กับที่จนตะไคร่น้ำจับหนา...ปูปลาได้ประโยชน์ยังชีพ...

คนโลเลเปลี่ยนงานไปเรื่อย...ย่อมไม่ต่างจากกรวดไหลตามน้ำ...

ทุกอาชีพล้วนมีคนสำเร็จร่ำรวย...อยู่ที่ทุ่มเทจนรู้แจ้งปรุโปร่ง...

ก่อนเปลี่ยนอาชีพตามแฟชั่นครั้งต่อไป...สำรวจตัวเองก่อนว่า...เรามีตะไคร่น้ำความชำนาญพอจะเป็นฐานรองรับความสำเร็จหรือยัง.

ขอบคุณบทความดีๆจากคุณเสก มดงาน บ้านรอยยิ้ม

‪#‎นุสนธิ์บุคส์‬