คุณรู้ไหมครับ?..ว่าพ่อแม่ของเรา..เป็นเจ้ากรรมนายเวร..ที่แรงที่สุด..?

เราตกในสภาวะที่ทำอะไรก็โดนด่าแบบเสียหายๆทั้งๆที่ยามเขาป่วยเราเป็นคนเช็ดขี้เชดเยี่ยวให้เขา พาเขาไปร.พ ปนนิบัตพัดวีนอนเฝ้าเขาคนเดียวไม่เคยทิ้งแต่ผลสุดท้ายเขาก็ไม่เลือกที่จะรักเราเพราะเขารักอีกคนนึง ต่อให้ทำดีกับเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เคยเห็นค่าในตัวเราเลย ทุกวันนี้ทั้งเหนื่อยใจและท้อใจมาก ไม่เคยคิดอยากจะทิ้งเขา แต่เขาพยามมีแต่คำพูดที่ถากถางจิตใจเรา บางครั้งอึดอัดใจเราให้ใครฟังก็กลายเป็นคนไม่ดีเอาเขามานินทา ไม่รุ้จะทำยังงัยวิทีไหนให้เขาหยุดนิสัยที่ทำลายจิตใจเรา เราเลี้ยงเขาด้วยใจแต่กลายว่ายิ่งเลี้ยงเราเหมือนยิ่งบาปเพราะความคิดเราในบางครั้ง ทุกวันนี้ได้แต่น้อยใจร้องให้ท้อใจ

ครอบครัวหรือญาติก็ตัดขาติหรือ

คนนอกที่นินทาเราคนเขาด่าว่า,ผมเป็นเหตุเหตุที่ผมเป็นชาวที่คอยสอด

ส่องทำไห้ผมเจ็บปากคนทำผม

อดทน

จริงๆพ่อเราเหมือนผู้ให้มากกว่า คงไม่มีใครที่จะให้เราได้มากเท่าพ่อของเราแล้ว ลองคิดดูว่าจะมีใครในโลกที่ให้โดยไม่มุ่งหวังสิ่งตอบแทนได้เท่าพ่อของเรากัน คิดแล้วน้ำตาแทบเล็ดเลยจริงๆเฮ่อ...

คุณพ่อหนุ่มเหลือน้อยครับ..ก็ไม่มีใครอยากจะมองพ่อปม่เป็นเจ้ากรรมนายเวรของเราหรอกนะครับ..แต่สิ่งที่ผมบอกนั้นถูกต้อง..ว่าบางครอบึรัวนั้น จะมีอยู่สองครอบึรัวคือ ครอบครัวบุญแระครอบครัวบาป ครอบครัวบางครอบครัวพ่อแม่เข้าใจลูกสนับสนุนส่งเสริมลูกทุกอย่าง แต่อีกครอบครัวหนึ่งเขาจะเจอครอบครัวแบบพ่อแมีจิกกัดไม่ปล่อย หรือะ่อข่มขืนลูกเป็นต้น นั่นเพราะว่าลูกอาจทำกรรมสิางใกต่อพ่อแม่มาแรงทาก ในอดีตอาจไม่เชื่อฟังอาจเคยลักขโมยเงินของท่าน อาจพูดจาล่วงเกินท่านไปอย่างไม่ตั้งใจเพียงเพราะน้อยใจพ่อแม่ ผลกรรมจึงทำให้ท่านกระทำ้ช่นนั้นต่อฃูก..ดังนั้นถ้าใครเจอกรณีนี้ควรอดทนและปล่อยวางดูแลท่านให้ดีที่สุด ตอบแทนคุณท่านให้มากที่สุด ระลึกถึงท่านด้วยความกตัญญูนะครับ ที่ผมพูดนี่ ไม่ได้เกินเลยเลย..หากสงสัยประการใด..เชื่อว่าคุณคงหาคำตอบได้ไม่อยากจากหนังสือของหลวงพ่ิจรัญ และคำเทศนาของภิกษุผู้รู้ธรรมลึกซึ้งครับ..อละผมเองได้เคยำิสูจน์ข้อนี้แล้ว เป็นจริงที่ท่านเคยบอกทุกประการครับ..ผู้ไม่รู้ธรรมลึกซึ้งย่อมไม่เชื่อ แต่ผู้ประสบเคราะห์กรรมเองนั้นเขามองอิกและรู้แจ้งอย่างซาบซึ้งว่าเป็นดั่งที่ท่านเกจิอาจารย์ได้กล่าวไว้ทุกประการครับ..ที่นำมาเล่าให้ฟังนั้นจุดประสงค์เพื่อชี้ทางให้ระวังนะครับ บางครั้งคนเราอาจมองขั้นธรรมดามากเกินไป จึงมักมองข้ามความเชื่อหรือสิ่งที่ท่านหรือผมพยายามบอกนะครับ..

จะยังไงก็แล้วแต่.....!!!!

พ่อ - แม่ ก็คือผู้ที่มีพระคุณกับเรา

สมควรจะปฎิบัติตามคำสั่งสอนและดูแลท่าน

มิใช่มองท่านว่า...เป็นเจ้ากรรมนายเวรของเรา

ให้มองว่า...ถ้าไม่มีท่าน เราจะมีวันนี้ได้หรือไม่ เท่านั้นพอ !!!

จบนะ !!!

เพราะพ่อแม่ ท่านสร้าง ทางให้เรา

จงอย่าเหมา เอาว่าท่าน นั้นบั่นทอน

จะอย่างไร ฟังท่านไว้ ตามคำสอน

พึงสังวรณ์ ตอนท่านแก่ ดูแลท่าน

จะดีหรือไม่ดียังไงก็พ่อแม่เรา เราทำดีเท่าที่เราทำได้ก็โอเคละครับ

ตามความเชื่อของพุทธศาสนา

ทุกคนที่เกิดมา ในสังคมครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ญาติพี่น้อง ก็ล้วนเคยมีความผูกพันธ์กันมาก่อนทั้งสิ้น

ต่อให้เกิดมาเป็นคู่บุญก็ดี หรือเจ้ากรรมนายเวรก็ดี ไม่ถือว่าสำคัญเท่ากับปัจจุบัน ที่เป็นอยู่ ณ ตอนนี้

เพราะในเมื่อได้มาร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันในชาตินี้แล้ว ก็สามารถทำบุญร่วมกันได้ และอโหสิกรรมให้แก่กันได้ ในภายหลัง

และสามารถทำให้ครอบครัว มีความสุขต่อกัน ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ได้

เพื่อบุญกุศลที่ดี ในภายภาคหน้าต่อไป อาจจะได้มาอยู่ร่วมกันอีกชาติต่อไป ในทางที่ดีต่อไป.....

เพราะถือว่า การที่จะได้เกิดมาพบเจอกัน และได้อยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ.........

ต้องขออภัยที่เขียนชื่อคุณครับ ผมไม่มีเจตนาว่าให้คุณหรือใครนะครับ

ขออโหสิกรรมให้ผมด้วย ผมเพียงแต่อยากให้คุณมาอ่าน และไม่ได้ว่าคุณนินทานะครับ..เรื่องนี้ผมเพียงแค่ชี้ให้คนหลายคนที่ระบายความในใจนั้นให้คนอื่นฟัง มันเป็นเรื่องปกติธรรมดา..แต่บังเอิญว่า เรื่องแบบนี้ มองทางโลกคือถูก คือการพยามทำให้จิตใจตนสบายขึ้นมีที่ปรึกษา แต่ทางธรรม..มันคือการล่วงเกินพ่อแม่..จะเกิดบาปกรรม เกิดโทษซึ่งผมเชื่อว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่าการระบายเรื่องพ่อแม่ ทำให้เป็นบาปนะครับ..ที่ผมบอกคุณเพราะผมก็เคยทำเช่นคุณน่ะอหระ..แต่ตอนนี้เจอกรรมย้อนศรให้ผจญกรรมอยู่ไงครับ ถึงได้มองออกแระมาเตือนคุณว่าอย่าทำ ให้ปล่อยวางซะ เพราะคุณจะได้ไม่ทำบาปนะครับ

ขอบคุณค่ะ

เราหน่ะรู้อยู่แล้ว ว่าทุกคนที่เกิดมาเจอกัน ต้องทำกรรมมา จะดี หรือ ชั่ว

แต่การที่เรายกเรื่องเรา เราคิดว่าสังคมที่นี้สังคมเล็กๆ และเท่าที่ดูก็ไม่มีมีนิสัย นินทาใคร ไม่ว่าพ่อแม่เราแน่นอน ปกติ ไม่เคยเอาเรื่องที่บ้าน ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า ไปบอกใคร แต่คนในนี้ไม่มีใครรู้จักเรา บ้านเรา

แต่ขอบคุณค่ะ เราจะเปลี่ยนเจ้ากรรมให้เป็นคู่บุญบารมี ถ้าธรรมะสอนว่าโลกนี้ พ่อแม่ ลูก ผัว เมีย เงินทอง ตือสมมุติ เราจะพยายามวางมัน หาทางหลุดพ้นไม่มาเกิดสร้างเวรกรรมอีก เหมือนกลับสู่อ้อมกอดพระเจ้า มีแต่ความว่างเปล่า

แต่เพื่อป้องกันอนาคตที่เราไม่รู้ เกิดเว็บดังมีคนแชร์คำถาม เราคงไม่ไปลบคำถามเรา แต่คงแก้ไข ใครอยากอ่านอยากรู้ ก็ไปอ่านที่แก้เอาละกันค่ะ

กรรมเกิดจากปาก การเขียนก็เกิเจากการแชร์ต่อ ขอบคุณที่ตั้งคำถามนี้และบอกชื่อเรา ขอบคุณค่ะ