สิ่งที่ซ่อนอยู่ในความเหงา ความคิดถึง คือ การเติบโต เพราะทำให้เราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

ผมเคยมีประสบการณ์คล้ายๆกันคือ ต้องไปทำงานอยู่ต่างประเทศ ๔ เดือน ก่อนไปก็ตื่นเต้น วาดฝันไว้

ตามที่เคยได้ยินมา แต่พอไปอยู่จริงๆก็เครียดมากๆ อยากกลับบ้านเร็วๆ แต่ก็ต้องอดทนอยู่ต่อไปให้ครบ

เพื่อครอบครัว ยังไงเสีย การอยู่ต่างถิ่นในประเทศไทย ย่อมดีว่าการอยู่ต่างถิ่นนอกประเทศ เพราะยังไง

เจอใครก็คุยกันรู้เรื่องมากกว่า แต่ทั้งหมดที่กล่าวมานั้น มันก็เป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่าทั้งนั้นครับ

ย้อนกลับไปดูคำถามเก่าๆ ตอนที่ยังเป็นนักเรียนม.ต้น ม.ปลายดูสิ เราจำได้ว่าตัวเองมีคำถามประมาณนี้มาถามตลอดหลายปีที่ผ่านมา แล้วก็เคยตอบไปประมาณนี้แล้วว่า การจากบ้านเหงาแค่ไหน แล้วสิ่งที่ได้มาคืออะไร... แต่อย่างว่าแหละ! ... พูดตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ แล้วจะกลายเป็นพูดบั่นทอนกำลังใจกันไปอีก

...

เอาเป็นว่า .. การที่ต้องดูแลตัวเอง ต้องอยู่ตามลำพัง เป็นเรื่องที่ทรมาน เหงาจับใจ ความสุขที่เคยมีหายไปเกือบหมดเลยแหละ แต่สิ่งที่ได้มาหากสามารถผ่านทุกวันไปได้ในทางที่ดี อยู่ในร่องในรอยที่ถูกต้อง บังคับใจตัวเองไม่ให้ไถลลงข้างทาง เสเพล หรือเที่ยวเตร่จนหลุดวงโคจรของนักศึกษาไปได้แล้วล่ะก็ สิ่งที่ได้มา คือ ความเข้มแข็ง ความเป็นผู้ใหญ่ และเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เลยแหละ

..

เราเคยผ่านสิ่งเหล่านั้นมาแล้ว ทุกคืนเคยมองดวงจันทร์ แล้วส่งใจไปถึงคนไกล ถึงครอบครัว พ่อแม่ พี่น้อง และผู้คนที่คุ้นเคย ตั้งแต่เล็กจนโต เพลง “คืนจันทร์” เป็นเพลงที่ทำให้เรามีน้ำตาซึมทุกครั้งที่ได้ยิน กว่าจะผ่านไปได้ หลายเดือนเลย แต่พอเลยช่วงของการปรับตัวให้คุ้นชินกับช่วงเวลาเหล่านี้ไปได้นะ เราจะมีความสุขขึ้น พอเวลาผ่านไป แล้วเรามองย้อนกลับ จะพบว่าตัวเราเป็นผู้ใหญ่ ดูแลตัวเอง และตัดสินใจในเรื่องต่างๆ ได้ เป็นอย่างดี ประสบการณ์ตรงมีค่ากว่าที่คิดนะ

“จงโบกโบยโผบิน แม้เหน็บหนาว .. ใช่ว่าเราจะจากกันนิรันดร์ไป” เราใช้เพลงท่อนนี้ให้กำลังใจตัวเองเสมอ เมื่อคิดถึงบ้าน และเราก็จะบอกตัวเองทุกครั้งที่เหนื่อยล้าหัวใจ ว่า..สิ่งนี้มีค่าเสมอ ...ประสบการณ์ชีวิต..

.

สู้ๆ นะเป็นกำลังใจให้

ปั๋งค้องผ่านช่วงเวลานี้ไปได้แน่นอน

เป็นเหมือนกัน แต่พอผ่านไปก็ภูมิใจที่ผ่านมาได้

นักรบย่อมมีบาดแผล..

สู้ สู้...!!!..

นี่เป็นเพียงแค่เริ่มต้น..ตอนนี้ยังอยู่แค่ในโหลแก้ว..

เรียนจบออกไป จะเห็นว่าทะเลมันใหญ่โตมโหฬารแค่ไหน....

(ส่วนตัวเรา) ก็เป็นคนพื้นฐานอยู่ในอำเภอ หมู่บ้าน เดือนหนึ่งจะเข้าไปจังหวัด(ในตัวเมือง)ประมาณสามครั่ง ถ้าจำเป็นก็สี่ครั้ง เรื่องความเหงา ความคิดถึงจะไม่ค่อยมีมากหรอก เพราะถ้าเข้ามาในตัวเมือง(ส่วนตัวนะ)มองดูแล้วบางครั้งมันดูจะวุ่นวายหลายอย่า ที่อยู่อาศัย อาหารการกินเหมือนดูจะลำบาก แต่ละอย่าต้องใช้เงินซื้อ แต่ถ้าคนที่ชินกับการอยู่อาศัยแล้วก็คงจะเป็นเรื่องปรกติ ถึงยังไงก็ตามถ้าใครเป็นคน ต.จ.วมาพักอาศัย ทำมาหากินในเมืองหลวง ถึงจะอยู่บ้านเช่า กินข้าวกล่อง(บางคนนะไม่ได้ว่าใคร)ก็ขอเป็นกำลังใจให้ในการทำมาหากิน(เงิน)และมีความสำเร็จที่ตั้งใจปรารถนาไว้ ให้มีเงินเก็บเงินเหลือ ถึงเวลามีวันหยุด เทศกาลต่างๆจะได้พบปะกับครอบคร้วให้หายคิดถึง หายเหงา แต่ถ้าใครไม่มีเวลาหรือโอกาสได้กลับบ้าน ก็กดโทรฯคุยถามทุกข์สุขว่ากันไปจะได้ไม่หว้าเหว่า หายเหงาหายคิดถึง ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนจะมีวิธีแก้ความคิดถึงหรือว่าหายเหงาแบบไหน บางคน(ไม่ได้ว่าใครนะ)พอทำงานมีเงินเดือนกินหน้าที่การงานเจริญก้าวหน้าจะลืมอะไรเบื้องหลัง เช่น ยามจน(ไม่มีเงินมาก)เลี้ยงหมู

ยามรวย(มีเงินมาก) เลี้ยงหมา (พันธุ์ดี)

ยามจน กินผักต้มที่บ้าน(เก็บตามรั้ว)

ยามรวย กินผักต้มที่ M.K

ยามจน ขี่จักรยานไปทำงาน

ยามรวย ขี่จักรยานไปฟิตเนช

ยามจน อยากมี เมีย

ยามรวย อยาก หย่าเมีย

ยามจน เอา เมีย เป็นเลขา

ยามรวย เอาเลขามาเป็นเมีย

(โอ้? มนุษย์(คนๆๆ)หนอ???

ฉนั้นไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในโลกนี้ ก็ขอให้ทุกคนพบแต่สิ่งที่ดีๆๆและสมหวังดังที่ใจคิดไว้