ถ้าวันหนึ่งคุณมาเจอเพื่อนเก่า สมัยเรียนตอนเด็กๆ

เคยเจอเพื่อนเก่าสมัย ป.5 ที่ รพ. เค้าจำลุงได้ทั้งชื่อจริง ชื่อเล่น ฉายา

ถ้าเจอกันแบบไม่ทันตั้งตัว

เราก็จ้ะหน้าบานนิดๆ

แล้วต่างฝ่ายก็จะปรี่เข้าหากัน

จากนั้นก็จะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบซึ่งกันและกัน

แต่ถ้าทักแล้วเพื่อนทำหน้าเฉยเมย ไม่ไยดี

เราก็ลดดีกรีของความดีใจลงตามหน้าตาเพื่อน

ว่าเฉยเมยต่อเรามากน้อยเพียงใด

ส่วนตัวเราเป็นคนรักเพื่อน

และคิดเสมอว่า ...เพื่อนไม่มีวันหมดอายุ...

ไม่ค่อยอยากให้เพื่อนเห็น ขี้เกียจทัก

ขี้เกียจตอบว่า ชีวิตเป็นอย่างไร

แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ ดันเจอจังๆ ก็คุย ทักทายกันตามปกติค่ะ

(ส่วนตัวเรา) ถ้าเพื่อนที่ไม่(ซี้ปึ๊ก)ก็จะทักทาย(ต้วเราจะไม่ทักก่อน)เพราะเพื่อนบางคนเค้ามีดีกรีสูงในตัว ถ้าเพื่อนที่(ซี้)ก็จะถามตั้งแต่บรรพบุรุษถึงปัจจุบัน ถ้ามีเวลาว่างก็จะคุยกัน(ใช้ภาษาพ่อขุน)เอาอดีตของแต่ละคนและฉายยาแต่ละชื่อขุดคุ้ยเล่าสู่กัน คิดๆแล้วก็เอาอดีตมาทบทวนมันก็สนุกและมีความสุขดีนะ(ได้บริหารปาก😃)

(ส่วนตัวเรา) เรื่องบางเรือ่งจะเป็นอดีตหรือปัจจุบันเราจะเก็ษไว้ในใจ(ความทรงจำ💛)

ถ้าไม่หนักเกินกำลังก็จะเก็ษ ถ้าเกินกำลังก็จะปล่อย เพราะร่างกายบางส่วนอาจออ่นแอ(แต่ยังหนังเหนียวกระดูกก็มีเปราะบางเป็นบางส่วน ฮ่าๆๆ😭)

ยังไงก็ขอให้เพื่อนๆ(มาย)ทุกๆท่านเป็นมิตร ไมตรีเพื่อนที่แสนดีต่อกัน และมีความสุข ปลอดโรค ปลอดภัย มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต การงานก้าวหน้า สุขภาพกายใจแข็งแรงทุกๆท่าน(โชคดีเด้อ🌝)

จะจำกันได้หรือเปล่าน้อออ..

ก็ทำตัวปกติ ตามวัยในขณะนี้ครับ..

เพราะคงไม่ทำเหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก อย่าง เล่น หยอกกัน ตบหัว

ถามสารทุกข์ สุขดิบ การงาน ครอบครัว

แลกเปลี่ยนวิธ๊ติดต่อกันต่อไป เช่น ไลน์ เบอร์โทร เผื่อฉุกเฉิน

ส่วนตัวแล้วจะติดต่อกับเพื่อนผ่าน พื้นที่ออนไลน์

แล้วก็มีนัดกันล่วงหน้า คนนั้นคนนี้ว่างหรือเปล่า

ฉะนั้นเวลาเจอกันก็ไม่ได้เขินอาย หรือจำกันไม่ได้