ถ้าในหัวของคุณ เต็มไปด้วยความฟุ้งซ่านเท่าเดิมทุกวัน

แนวโน้มคือคุณจะคิดอะไรแย่ลงเรื่อยๆ

เพราะความฟุ้งซ่านเป็นกลุ่มคลื่นที่สะสมตัวได้

และโดยธรรมชาติของจิตแล้ว

ยิ่งคลื่นความฟุ้งซ่านพอกตัวห่อหุ้มจิตหนาแน่นขึ้นเท่าใด

วิธีคิดจะยิ่งไถลออกนอกลู่นอกทางมากขึ้นเท่านั้น

ความฟุ้งซ่านเกิดขึ้นได้จากเหตุ ๒ ประการ

หนึ่ง คือ อยู่ว่างๆไม่ทำอะไร ไม่มีที่เอาใจไปจดจ่อ

สอง คือ ถูกกระตุ้นให้เอาใจไปจดจ่อกับสิ่งเร้าให้ปั่นป่วน

ยุคไอทีเต็มไปด้วยเครื่องมือสร้างเหตุแบบที่ ๒

คือ กระตุ้นให้คุณจดจ่ออยู่กับสิ่งเร้าให้ปั่นป่วน

ซ้ำร้าย พอขาดเครื่องเร้าที่น่าสนใจพอ

จิตคุณจะเข้าโหมดทอดหุ่ย รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรจะทำ

ไม่มีสิ่งใดมีค่าพอให้เอาใจไปจดจ่อ

เมื่อฟุ้งซ่านจัดถึงจุดหนึ่ง คุณจะรู้สึกเหมือนทนไม่ไหว

นั่นก็ถึงจุดที่จำเป็นต้องสร้างทางเลือกให้ตัวเองเพิ่มขึ้น

โดยสำรวจความรู้สึกเดี๋ยวนี้ แล้วถามตัวเองว่า

กำลังฟุ้งซ่านด้วยเหตุแบบไหน

ไม่มีอะไรน่าสนใจให้จดจ่อ หรือจดจ่อกับสิ่งเร้าให้ปั่นป่วน

คำถามที่เกิดขึ้นโดยสมัครใจเอง

มักมีพลังพอจะก่อให้เกิดการค้นหา

คุณจะประหลาดใจว่ามีบางสิ่งช่วยได้ง่ายๆแบบนึกไม่ถึง

เช่น ลมหายใจยาวๆที่ชื่นใจ

น่าสนใจพอให้จดจ่อ แล้วก็ไม่ให้ความรู้สึกปั่นป่วนด้วย

จดจ่อกับลมหายใจดีๆแค่ครั้งเดียว ไม่ต้องตั้งใจทำสมาธิ

ก็เป็นช่วงเว้นวรรคความฟุ้งซ่านได้

ลดความหนาแน่นของคลื่นความฟุ้งซ่านได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

สำหรับคนที่หมั่น ‘นึกถึงลมหายใจครั้งเดียว’ บ่อยๆ

จะพบว่าหัวโล่งขึ้น มองโลกในแง่ดีขึ้น

ตลอดจนหงุดหงิดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องได้น้อยลงแล้ว

เครดิต ดังตฤณ