คนที่อยากมีลูกเป็นของตัวเอง แต่ไม่อยากแต่งงานหรือกลัวการแต่งงาน เป็นคนผิดปกติหรือเปล่า??

ไม่ได้กลัวการแต่งงาน มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรหากหาแฟนได้และตกลง

ปลงใจกันที่จะอยู่ร่วมกัน เราไม่คิดว่าคนที่เป็นอย่างนั้นผิดปกติอะไร เขาอาจมีปสก.

ที่ไม่ดีจากครอบครัวที่เขาโตขึ้นมาก็ได้ {เดาเอานะ} และการไปพบจิตแพทย์

ก็ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นโรคจิตทุกคน บางครั้งคนเราอาจมีปมบางอย่างที่คนทั่วไป

ไม่เข้าใจ แต่จิตแพทย์เขาศึกษามาด้านนี้ เขาอาจมีคำอธิบายที่เป็นจริง

มิใช่โทษเรื่องกรรม หรือเรื่องอาภัพอะไรแบบนั้น

ผมว่าตามสัญชาติญาณของสิ่งมีชีวิต เมื่อถึงวัยสืบทายาทครับ อันนี้คิดเองน่ะ ...อิอิ

เราก็เคยรู้สึกแบบนั้นค่ะ เรากลัวการที่ลูกออกมาแล้วต้องมารับรู้เวลาพ่อแม่ทะเลาะกัน.. สงสารเด็ก เลยแค่อยากมีลูก แต่ไม่อยากแต่งงาน

ผมคิดว่า ไม่ผิดปกติหรอกครับ ผมเคยได้ยินบางคนที่ยังไม่แต่งงาน บางคนยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำไป

แต่เขาก็อยากจะรับเด็กมาเลี้ยงดูเป็นลูกบุญธรรมน่ะครับ ผมว่า ดีเสียอีก ถ้าเขาสามารถรับเด็กกำพร้า

หรือเด็กที่พ่อแม่ไม่สามารถเลี้ยงดูได้ เอามาเลี้ยง และสอนให้เป็นคนดี ถ้าเขาสามารถรักเด็กคนนั้นได้

ตลอดชีวิตจริงๆ ไม่ทิ้งๆขว้างๆในภายหลังน่ะครับ

ไม่ผิดปกติ หรอกค่ะ.. ไม่ได้กลัวการมีลูก แต่กลัวความผิดหวัง หลังจากแต่งงานแล้วมากกว่า

สำหรับผมแล้วไม่ได้กลัวการแต่งงานแต่ไม่ชอบการแต่งงาน...คิดว่าไม่น่าจะเกี่ยวกับสุขภาพจิตนะ...

สำหรับ ญ แล้วมันเป็นความรู้สึกภูมิใจที่เป็นครั้งนึงในชีวิตลูกผู้ ญ ..ทุกอย่างต้องเฟอร์เฟคลงตัว..สวยงาม โรแมนติก อบอุ่น

แต่สำหรับผมแล้วกลับมองว่าเป็นการประกาศฐานะทางสังคมอย่างนึงมากกว่า..อาจจะมองว่าผมมองโลกในแง่ร้าย..

แต่เท่าที่เห็นหลายคน..ยอมไปกู้หนี้ยืมสิ้นมาเพื่อจัดงานแล้วก็มานั่งทำงานใช้หนี้กัน..เพื่อ??..ความสมบุรณ์แบบในชีวิต?

แต่ก็มีหลายคนก็แต่แบบสมฐานะ..ตามความสามารถที่ตัวเองสามารถทำได้..มีแค่งานเล็กๆมีแค่ญาติผู้ใหญ่กับเพื่อนสนิทเท่านั้น..น่ารักดีออก..แต่ส่วนใหญ่แล้วจะตามใจญาติผู้ใหญ่หรือพ่อแม่นั่นเอง..น้อยหน้ากว่าใครในตำบลไม่ได้นั่นเอง...

ผลที่ตามก็อาจจะตกอยู่กับตัวเจ้าป่าวหรือเจ้าสาวนั่นเอง...บางคู่อาจถึงขั้นทะเลาะกันเลยก็มี..แต่..ก็ส่วนน้อยอ่ะนะ..

ถ้าผ่านจุดนี้ไปได้ยังมีทางให้ได้เดินได้คิด..ได้ตัดสินใจร่วมกันอีกเยอะแยะ..

ไม่ว่าจะมีลูก..เลี้ยงลูก..อย่างไรให้เป็นคนดีในสังคม..ให้ได้รับการศึกษาทีดี..มีคุณธรรมและศีลธรรม..ไม่ทำชีวิตตัวเองให้เสีย

ผมเลยมองว่ามันก็แค่ส่วนประกอบเล็กๆ..ที่มีผลน้อยมากในการใช้ชีวิตคู่ให้มีความสุข...

ยังงัยมันก็เป็นเรื่องของคนสองคนที่ต้องคุย..ต้องตกลงกัน..ไม่ใช่ให้คนอื่นมาบงการชีวิตเราได้.......