ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้

คนเราแม้จะเกิดมาเหมือนกัน แต่เหตุใดบางคนเจริญโชติช่วง ชีวิตเต็มไปด้วยสีสัน

บางคนกลับตกต่ำไร้ร่องรอย และบางคนแม้ตอนเกิดและตอนตายก็ไม่มีใครรู้ไม่มีใครสนใจ?

วันหนึ่ง

ราวตากผ้าไม้ไผ่ถามขลุ่ยไม้ไผ่อย่างไม่พอใจว่า

“เธอกับฉันต่างก็เป็นลำไผ่ที่มาจากบนเขาเหมือนกัน ทำไมฉันต้องเป็นราวตากผ้าที่ต้องเจอกับผ้าเปียกและกรำแดดกรำฝนทุกๆวันราคาค่างวดก็ไม่มี ส่วนเธอกลับมีราคาเป็นร้อยเป็นพัน?”

ขลุ่ยมองราวตากผ้าแล้วพูดว่า

“เพราะเธอแค่ถูกตัด ส่วนฉันทั้งถูกตัด ถูกเจาะ ถูกขัด ถูกอบลายนะสิ!”

เมื่อราวตากผ้าไม้ไผ่ได้ยินก็นิ่งสงบไม่พูดอะไรอีกเลย

ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้

ทนได้กับการขัดสี ทนได้กับความอ้างว้าง แบกรับภาระหน้าที่ไว้แม้มันจะหนักหนาสาหัสเพียงใด ชีวิตจึงได้ก่อเกิดคุณค่า!

ยามที่คุณได้เห็นใครบางคนกำลังเจริญรุ่งเรือง

อย่าได้อิจฉาเขาเหล่านั้นเลย

เพราะเขาเหล่านั้นย่อมอุทิศและลงแรงมากกว่าคุณแน่นอน!

นุสนธิ์บุคส์

ทักทายวันหยุด ชาวมาย