เมื่อปัญหา ซึ่งไม่อยากให้เกิด แต่มันเกิดแล้ว จะทำไง

เราเคยได้ยินมากว่า เรื่องแม่ผัว ลูกสะใภ้ เป็นคำสาป ที่หญิงสองคนมารักชายคนเดียวกัน

การแก้ ... แยกบ้าน แยกครอบครัว ..

ต่างคนต่างทำกิน ต่างคนต่างอยู่ที่บ้านตัว กลางวันก็พบเจอกันบ้าง

แต่หลักๆ แล้ว ต่างคนต่างอยู่ ไม่รุกล้ำ ก้าวก่ายเรื่องในบ้านของอีกฝ่าย

คนกลางเวียนหัวหน่อย แต่ก็อย่านำมาเป็นปัญหา

คิดเสียว่าขนาดเราเกิดและเติบโตมาในครอบครัวของเรา เรายังไม่ได้เห็นดีเห็นงามทุกเรื่อง

นับประสาอะไรกับคนที่ต่างเติบโตมาจากอีกครอบครัวหนี่ง

เราไม่สามารถทำให้คนสองคนเข้ากันได้ทุกเรื่องหรอก

เพียงแต่ทำหน้าทีคนกลางให้ทั้งสองฝ่ายอยู่แบบต่างคนต่างอยู่

ต่างฝายอย่าวิพากษ์วิจารย์อีกฝ่ายก็พอจ้ะ .. เขาจะได้ไม่ทุกข์ ไม่ปะทะกัน

จริงๆเรื่องแบบนี้ คนนอก อย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า

ถ้าจะข้องเกี่ยว คงต้องช่วยให้2คนปรับความเข้าใจกันจะดีกว่าครับ

ปัญหาหนักอกลำดับต้นๆ ของชีวิตครอบครัว ชนิดที่เรียกว่า กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทีเดียวเชียว

เราชอบแบบนี้นะ...คือ

คุณแม่ต้องอยู่ในส่วนของคุณแม่ ไม่ควรไปยุ่งวุ่นวายในชีวิตสมรสของลูกๆ

คุณแม่ไม่ควรพูดให้ลูกๆทะเลาะกัน

คุณแม่ไม่ควรเจ้ากี้เจ้าการในชีวิตประจำวันของลูกๆ ลูกๆโตแล้วให้เขาทำอะไรๆด้วยตนเอง

คุณแม่ควรศึกษาธรรมะ และน้อมนำธรรมะมาใช้ในชีวิตประจำวัน

คุณลูกๆ ให้ความเคารพคุณแม่

ไม่ควรกล่าวถึงคุณแม่ด้วยถ้อยคำหยาบคายหรือติฉินนินทา

คุณลูกๆน้อมนำธรรมะมาปฏิบัติในการครองเรือน

คุณลูกๆควรบำรุงบิดามารดาของตนเอง และของคู่ครอง

ส่วนตัว ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ก็ชนไปเลยนะ

มีปัญหาตรงจุดไหน ก็แก้ที่ปัญหานั้น ณ เวลานั้น

ถ้ายังมีความรักต่อกัน อะไรที่ยอมได้ก็จะยอม แต่ที่ไม่ควรยอมหรือยอมไม่ได้ ไม่ไหวจริงๆ คนสองคนก็ต้องคุยกัน

อาจจะรวมถึงสามคน

เรื่องแม่ผัวกะลูกสะใภ้ เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน

คนกลาง มักจะตกที่นั่งลำบาก

สำหรับผม ถือว่า คือกรรมใครกรรมมัน ชีวิตใครชีวิตมัน

เรื่องของครอบครัวเขา ให้เขาจัดการเอาเอง........

ถ้าอยู่คนละบ้านไม่น่ามีปัญหานะ รึว่าจะเหมือนใน

ละครน้ำเน่าอ่ะ 5555

เรื่องระหว่างคนสองคน

คนนอก คงอย่ายุ่งดีกว่า

กรรมใครกรรมมัน

ตอบได้แค่นี้ค่ะ