เหงาจัง... ... เหงาจริงๆ .....

ใช่ๆ ... จริงครับ... ลุงจึงกลับมาอีกครั้ง ย้อนรอยคำคมที่ว่าสายน้ำไม่ไหลกลับ

ทุกครั้งที่มีปัญหา หนูจะแว่บมาที่นี้อ่ะ เห่อออออ

จริงดิ..!!!...

ในปัญหาซึ่งมีความหลากหลายในทุกรูปแบบที่ทุกคนต้องเจอะต้องเจอในยุคสังคมปัจจุบัน ย่อมทำให้มีอารมณ์หลากหลายที่แตกต่างกันออกไป แต่ละคนเข้ามาเพื่อหาสิ่งที่ตนหวังและต้องการ เมื่อวันเวลาผ่านไปได้สัมผัส ได้รู้จักกับเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่น่าตื่นเต้นอีกต่อไป ( ผิดกับตอนที่เข้ามาใหม่ ๆ ) จึงกลายเป็นเรื่องเฉย ๆ น่าเบื่อ ๆ ทุกวันมันก็เป็นอยู่แบบนี้อย่างนี้ หลายคนที่เงียบหายไปก็คงเป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน เพราะว่ามัน...ไม่ได้ตื่นเต้นอีกแล้ว !!!! เดิม เดิม ถามตอบแบบนี้อีกแล้ว เข้ามาก็เจอแบบนี้อีกแล้ว แต่ละคนอาจมีที่เข้าถึงความน่าตื่นเต้นได้หลากหลายในหลากตามมุมมอง แต่กับผมคงไม่เพราะการเข้าถึงบางแห่งบางที่มีความเหมาะสมที่ไม่เหมือนกัน ผมชอบสไตล์แบบนี้ น้อยคนดี มีคุยกันพอแค่น้ำจิ้ม ลิ้มแค่คล่องคอ ก็พอแล้ว !!! ความสุขของคนเรามันขึ้นอยู่ที่ความพอดีครับ ไม่ใช่ต้องโหยหาที่อยากจะมี บางสิ่งเรารู้ว่าเราพอแค่นี้นะ ไม่มากไปกว่านี้นะ รับรองครับว่า...ถ้าทุกคนคิดเช่นนี้ก็จะมีแต่ความสุข ปัญหาต่าง ๆ ก็จะไม่เกิด แต่เพราะทุกวันนี้คนเราไม่มีคำว่า....พอ อยู่ในหัวสมอง จึงก่อเกิดคดีขึ้นมามากมายเพราะหวังแต่ประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ส่วนรวม เช่นนั้นแล....จบข่าว ( เหลาซะยาวเชียว !!! )

คงจะคาดเดายากครับ ว่าแต่ละท่านที่เข้ามามีวัตถุประสงค์อะไรที่แน่ชัด บ้างก็เพื่อคลายเหงา หาเพื่อนคุย คุยไปคุยมาเกิดเป็นความรู้สึกที่ดีๆต่อกัน เริ่มสนิท ขอไลน์ ขอเฟส ซึ่งเราก็ปฎิเสธไม่ได้ว่า ปัจจุบันรูปของการติดต่อสื่อสารสะดวกขึ้น เมื่อสามารถติดต่อกันได้ง่ายขึ้น เว็บที่เข้ามาถาม ตอบ แบบคนไม่รู้จักกัน แบบคนไม่สนิทกัน จึงได้รับความนิยมลดลง นอกเสียจากว่าจะมีปัญหาจริงๆ

แต่สำหรับตัวผมเอง เคยเป็นลักษณะแบบที่กล่าวไป แต่มันเลยช่วงเวลาดังกล่าวไปนานแล้ว สิ่งที่เป็นปัจจุบัน อยู่กับตัวเอง อยู่กับงาน เหงาก็ทนเอา เบื่อก็เล่นเกมส์ ว่างก็ไปทำบุญไหว้พระ คิดถึงเพื่อนๆในนี้เหมือนกัน แต่ด้วยภาระหน้าที่ความรับผิดชอบเกี่ยวกับงาน ทุกๆวันหลังเลิกงานก็เหนื่อย เพลีย แล้วครับ แต่ถ้าว่างจะพยายามเข้ามาตอบคำถาม จขกท.ครับ