ผมเชื่อว่าทุกคนมีความทรงจำที่ดีๆอยู๋ มาแชร์กันหน่อยคับ

เคยรักใครคนหนึ่งเป็นทหารอากาศ

เราเคยอาศัยอยู่ห้องพักเดียวกันแต่อยู่กันประมาณ6-7 คนในห้องพักแฟลตทหารอากาศจะมีห้องโถงใหญ่ที่ทุกคนมารวมตัวกันคุยกันเล่นรัมมี่กันหนุกหนานแระได้แิบสบตากัน55

..โอ๊ย..เยอะแยะ เล่าไม่หมดอ่ะอิอิ

ทุกบาดแผล และทุกความสุขมีความทรงจำเสมอ

แต่จะนำออกมาระลึกถึงให้เจ็บๆ แสบๆ คันๆ กันไปทำไม

ถ้านำมาเพื่อให้เป็นคติสอนใจป้องกันการบาดเจ็บซ้ำในเรื่องเดิมๆ ....ก็ว่าไปอย่าง ...

ครับ.........

แต่ไม่อยากจะจำมัน มันตายไปจากใจนานมากแล้ว

ลืมมันไปนานแล้ว

อย่าให้ได้เล่า ยาวมาก 555555

บาดแผล ที่มองว่าหาย แต่จริงๆ มันก็แผลอะเนอะ

ข้ามมาทรงจำดีๆ ดีใจที่ครอบครัวของตัวเอง ยังมีวันให้อยู่พร้อมหน้า วันนั้นมีไอเดียว่า เราจะต้องดีขึ่น

อีกอันที่ชอบ หนึ่งในความจำ คือมีหมาพิการ จรจัดหลงมา ก็ให้อาหารแค่หนเดียวนะ นางเหมือนภักดีจ้า มายกมือ หวัดดี ติดตาม เสียดายตอนนั้นเช่าบ้าน พอย้าย เอาไปด้วยไม่ได้ แต่มีเพื่อนบ้นโทรมาบอกว่า หมามันมาคอยเราทุกวัน คือ หลังจากนั้นจะไม่คิดมีหมาเป็นของตัวเอง เขารักเรา แต่ถ้าเราดูแบไม่ได่ น่าสงสาร