คุณครูช่วงสมัยผมเรียนที่พอยังจะจำความได้.....!!!
ช่วงประถมสี่มีเหตุให้ต้องย้ายโรงเรียนจากกรุงเทพไปอยู่ยังต่างจังหวัด
แถบภาคอีสาน มันเป็นอะไรที่งงนิด ๆ สำหรับตัวเองในตอนนั้น
ว่าทำไมเราต้องไปในช่วงที่มีเพื่อนที่เรารักและคุณครูที่เราเคารพ
และยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำมิเคยลืม !!!
เพราะท่านให้ความเมตตาให้ความรักกับลูกศิษย์
เสมือนเราเป็นลูกของท่านคนหนึ่งก็ว่าได้
ท่านสอนวิชา...ศีลธรรม !!! ครับ
ในช่วงคาบเรียนที่ท่านสอนมีการตอบคำถามในวิชาที่เรียน
หากใครตอบได้ท่านจะมีรางวัลให้
ในวันนั้น !!! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับผมดันตอบได้กับเพื่อนผู้หญิง
อีก 1 คน ความดีใจและประใจที่ท่านสอน....?
ท่านบอกกับเราว่า...รางวัลที่ครูให้มันวัดไม่ได้กับความตั้งใจ
ที่เธอทั้งสองคนมีหรอกนะ...!!!
และวันนั้นดันเป็นวันสุดท้ายที่คุณครูต้องจากนักเรียนและโรงเรียนนี้ไป
ในคาบสุดท้ายที่ผมได้เรียน
พอคุณครูเดินจากไปน้ำตาผมรินไหลมาเองโดยไม่ทราบสาเหตุ
เป็นความทรงจำที่ผมยังคงประทับใจไม่มีวันลืม
ผมต้องขอโทษคุณครูด้วยครับที่ผมจำชื่อคุณครูไม่ได้
แต่ผมไม่ลืมคำสอนที่ครูให้ไว้กับผม....แน่นอน !!!
ขอบคุณมากครับ.....คุณครู