เรื่องของ......"ครู"......

คุณครูช่วงสมัยผมเรียนที่พอยังจะจำความได้.....!!!

ช่วงประถมสี่มีเหตุให้ต้องย้ายโรงเรียนจากกรุงเทพไปอยู่ยังต่างจังหวัด

แถบภาคอีสาน มันเป็นอะไรที่งงนิด ๆ สำหรับตัวเองในตอนนั้น

ว่าทำไมเราต้องไปในช่วงที่มีเพื่อนที่เรารักและคุณครูที่เราเคารพ

และยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำมิเคยลืม !!!

เพราะท่านให้ความเมตตาให้ความรักกับลูกศิษย์

เสมือนเราเป็นลูกของท่านคนหนึ่งก็ว่าได้

ท่านสอนวิชา...ศีลธรรม !!! ครับ

ในช่วงคาบเรียนที่ท่านสอนมีการตอบคำถามในวิชาที่เรียน

หากใครตอบได้ท่านจะมีรางวัลให้

ในวันนั้น !!! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับผมดันตอบได้กับเพื่อนผู้หญิง

อีก 1 คน ความดีใจและประใจที่ท่านสอน....?

ท่านบอกกับเราว่า...รางวัลที่ครูให้มันวัดไม่ได้กับความตั้งใจ

ที่เธอทั้งสองคนมีหรอกนะ...!!!

และวันนั้นดันเป็นวันสุดท้ายที่คุณครูต้องจากนักเรียนและโรงเรียนนี้ไป

ในคาบสุดท้ายที่ผมได้เรียน

พอคุณครูเดินจากไปน้ำตาผมรินไหลมาเองโดยไม่ทราบสาเหตุ

เป็นความทรงจำที่ผมยังคงประทับใจไม่มีวันลืม

ผมต้องขอโทษคุณครูด้วยครับที่ผมจำชื่อคุณครูไม่ได้

แต่ผมไม่ลืมคำสอนที่ครูให้ไว้กับผม....แน่นอน !!!

ขอบคุณมากครับ.....คุณครู

นักเรียน.. กราบ

เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อครั้ง กอล์ฟ ไปทำหน้าที่ครูฝึกสอนครั้งแรกในชีวิตและสร้างภาพประทับใจระหว่างครูกับศิษย์ เขาเล่าว่าในชั้นปีที่ 5 นักศึกษาทุกคนจะต้องไปทำฝึกสอน แบ่งออกเป็น 2 เทอม โดยทำการสอนเทอมละ1 โรงเรียน ซึ่งเทอมแรกเขามีโอกาสไปฝึกสอนที่โรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย

ซึ่งภาพที่ออกมาดูเหมือนทั้งสองฝ่ายจะมีความรู้สึกผูกพันกันมาก กอล์ฟ เล่าว่าเพราะเป็นห้องที่มีโอกาสเป็นครูที่ปรึกษาและสอนวิชาฟิสิกส์ด้วย ได้พบปะเด็กๆ และมีเวลาอยู่ร่วมกันค่อนข้างมาก จึงเป็นจุดเริ่มต้นของภาพที่ชาวเน็ตต่างพากันชื่นชม

“วันนั้นผมจะถ่ายรูปกับนักเรียนเป็นที่ระลึกว่านักเรียนกลุ่มนั้นเป็นเด็กนักเรียนกลุ่มแรกที่ผมสอนในชีวิต พอผมสอนเสร็จ ก็บอกนักเรียนว่าตั้งใจเรียนนะ สิ่งที่ผมสอนก็เอาไปใช้ แล้วเรามาถ่ายรูปร่วมเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก เด็กๆ ก็มาถ่ายรูปกัน พอถ่ายรูปเสร็จก็เขาก็มาเซอร์ไพร์สร้องเพลง(ช่วงที่ดีที่สุด ของ บอย & ป๊อด) พอร้องเพลงเสร็จเด็กก็นั่งลงครับ ผมก็งงมาก ผมก็บอก...นั่งทำไม ผมงง..ผมก็กำลังจะนั่งตาม นึกว่าจะคุยล้อมวง ผมก็กำลังจะนั่งลงแต่หัวหน้าห้อง ชื่อ สมายด์ ครับ ก็บอกครูไม่ต้องนั่ง! ผมไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรครับ ไม่รู้ว่าเหตุการณ์อะไรจะเกิดขึ้นข้างหน้า ผมก็ทำอะไรไม่ถูก

ที่มา : http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9570000129586

ครูรุ่นเก่า เรานับถือนะ

สมัยนั้น ครูต้องควักเงินส่วนตัว ซื้ออุปกรณ์ให้เด็ก ของเล่นให้เด็ก อะไรๆก็เงินครู ค่าชีทก็ของครู

ทำงานเกินเวลา นั่งรถบุกป่า ฝ่าดง ไปตามทางลูกรัง ถนนดินสีแดง

ครูสมัยนี้ก็มีสปีริทสูงเช่นกัน แม้อาจไม่ลำบากขนาดครูสมัยประถมยันมัธยม

ครูระดับ ปวช ถึง ปตรี มักเป็นครูที่มีงานอื่นมากกว่างานสอน

ทำให้ไม่ค่อยได้ผูกพันธ์กับเด็กนักเรียน นักศึกษา

เราว่า ปัญหาอาจไม่ใช่ครู ฝ่ายรับหน้า ฝ่ายเดียว

สถานศึกษา และ หน่วยงานด้านการศึกษาต้องเข้ามามีบทบาท มากกว่านี้

**ไม่ใช่ครูเหรอ เราถึงมีความรู้ มีการศึกษา

ไม่ใช่สถานศึกษาเหรอ ที่ทำให้เรามีรากฐานและเป็นที่ยอมรับ

ไม่งั้น บางที่ทำงาน ทำไมต้องเจาะจงรับแต่สถาบันนี้ และไม่รับสถาบันนั้น**

**เราว่า คนเราอย่ายึดติดอะไรภายนอก

คนชาติเดียวกัน ยังนิสัยไม่เหมือนกัน พี่น้องท้องเดียวกัน ยังสันดานไม่เหมือน

ไม่ให้เหมารวม และที่สำคัญ สื่อควรเสนอแต่มุมดีๆบ้าง

ไม่ใช่อะไรหากินได้ ก็จับประเด็นใหญ่โต สื่อมีส่วนสำคัญมาก**

ปล.จะหารูปประกอบ ค้นคำว่า ครูน่ารัก เจอแต่แบบนี้ https://goo.gl/oaZB0D

http://hilight.kapook.com/view/66661