ข้อดี-ข้อเสีย

ข้อดีข้อเสียตอบไม่ได้เนื่องจากซับซ้อนเกินไปกว่าที่สมองจะคิด รู้แค่ฅนเองเงียบ เงียบมากถึงมากที่สุดไม่ช่างพูด ไม่ช่างเจรจาพาทีอย่างหลายคนเป็น

ช่างพูด ถ้าไปพูดกับคนที่เขาชอบเขาอาจไม่ว่าไร แต่หากกับคนที่ไม่ชอบต่อให้คุณพูดน้อย หรือพูดพอดีเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี 5555

ผมเองบางทีพูดไปเรื่อยไม่ค่อยมีสาระอะไร

เหนื่อยนักก็พับลิ้นเก็บครับ

ผมพูดเป็นน้อยเป็นบางครั้งพูดมากเป็นบางคราวครับ

จะพูดน้อย หรือมาก ปากอย่าเยอะ

พูดเลอะเทอะ พูดเพ้อเจ้อ เผลอพูดพล่อย

พูดกวนเท้า กวนบาทา กล้าบ่อยบ่อย

อาจโดนสอย ที่ปากกล้า หน้าโดนเท้า

พูดมากแต่หาสาระไม่ได้ น่ารำคาญ พูดน้อยไปก็ไม่รู้เรื่องไม่รู้ต้องการอะไร เกิดความเข้าใจกันผิดอีก

เอาเป็นว่าพูดบ้างฟังบ้าง อธิบาย บ้าง เงียบบ้าง อย่ายึดตัวเองสำคัญมาก เข้าใจมั้ย.. ตัวฉันเนี๊ยะ เข้าใจมั้ย.. 5555

เคยเป็นมาแล้วทั้งสองอย่าง

และก็ดันสามารถเป็นมันได้สองเวลา ในคนเดียว

ขอพูดก่อน แล้วค่อยตอบตามคำถาม

ตอนเด็กๆ ไม่พูดเลย เพราะไม่มั่นใจในตัวเอง กลัวพูดผิด ติดอ่าง

เลยไม่ค่อยมีเพื่อน จะมีเพื่อนได้เพราะความสามารถเรียนเก่ง ครูพูดถึงบ่อย เด็กกิจกรรม วาดรูปเก่ง เพื่อนๆก็บอก กิมลั้ง วาดรุปให้มั้งดิ (ฉายา ห้ามเรียก)

พอโตมา รู้ว่าการที่เราปิดตัว ไม่ยิ้ม ไม่พูด เราจะสื่อสารกับใครลำบาก เราอยากมีเพื่อนเยอะๆ ด้วยความเข้าใจผิด ก็พูดเก่ง มีคนบอกว่าเราพูดเก่ง ไม่พูดมากนะ

ก็ดีอ่ะ ดีมากๆ คนเข้าใจเรามากขึ้น กล้ามาแสดงความคิด กล้ามาถามกับเรา

แต่คนในบ้านจะบอกว่า พูดเก่ง และพูดมาก เพราะว่า พูดไม่มีเนื้อ ติงต๊องตลอด

สรุป ของคนพูดน้อยคือ

ข้อดี ไม่ค่อยผิดพลาดจากคำพูดมาก ไม่มีใครรู้ความคิด ความรู้สึก

ข้อเสีย คนอาจลืมไปว่ามีคนนี้บนโลก พอทำอะไรผิดขึ้นมาจะโดนกระแหน่ะว่า เห็นเงียบๆ ผัวเพี๊ยบนะคะ หรือเกเรนะเรา เพราะคนพูดน้อย โดนบอกว่าเรียบร้อยตลอด

ใครมันให้นิยามหว่า

สรุปคนช่างพูด

ข้อดี คนเข้าใจเราง่ายขึ้น อาจมีเพื่อนดีๆเพิ่ม มีคนรักใคร่ได้ เพราะน้ำคำของเรา

มีสังคมจะดีจะแย่ อยู่ที่เราพูด

ข้อเสีย

ปากสร้างกรรมง่าย ถ้าขาดสติ

คนช่างพูด กับคนพูดน้อย มองเห็นข้อเสียที่ตรงกันได้อย่างหนึ่งคือ น่ารำคาญ

ช่างพูด ก็พูดๆๆๆ จนบางทีคนฟังไม่อยากฟัง

พูดน้อย ก็ไม่รู้จะเงียบไปทำไมนักหนา สื่อสารอะไรกันไม่ได้เลย

ข้อดีคือ อยู่ที่ความรู้สึกรับได้ของแต่ละคนมากกว่านะ

เพราะทั้ง 2 ประเภท ไม่มีความพอดีเอาซะเลย