การไม่สามารถลืมใครหาใช่เครื่องทรมาน

แต่เป็นสัญญาณเตือนให้จัดการกับความรู้สึก

ที่มีต่อเขาหรือเธอให้ดีขึ้นความรู้สึกเป็นสิ่งแกล้งสร้างขึ้นไม่ได้

‘สั่งเปลี่ยนตามใจ’ ไม่ได้แต่ ‘รู้ว่าเปลี่ยนตามจริง’ ได้

ดังนั้น วิธีจัดการกับความรู้สึกที่ดีที่สุดจึงไม่ใช่ ‘พยายามกำจัดทิ้ง’

หรือ ‘แกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร’และยิ่งไม่ใช่ ‘ทำเป็นสุขกลบเกลื่อน’

แต่เป็น ‘ยอมรับว่ามันทุกข์บ้าง’และ ‘รับรู้ว่าเป็นสุขบ้าง’

เมื่อใดก็ตามที่อยากลืม หรือแกล้งไม่รู้สึกรู้สา

หรือทำเป็นมีความสุขให้บอกตัวเองทันที

ว่านี่ผิดทางแล้วทางที่ถูกอยู่ตรงไหน?

ตรงที่เห็นวงจรขึ้นลงทางความรู้สึกมนุษย์ทั้งหลายมีอารมณ์แกว่ง

ที่เคยหายทุกข์ อยู่ดีๆก็ทุกข์ขึ้นมาอีกที่เคยไม่เป็นสุข อยู่ดีๆก็สุขขึ้นมาได้

ไม่ต่างจากชิงช้าที่เหวี่ยงขึ้นไปจนสุดแล้วก็ต้องถูกแรงโน้มถ่วงดูดกลับลงมาเอง

เมื่อรู้ว่าเดี๋ยวก็ทุกข์ เดี๋ยวก็สุขเดี๋ยวก็ทรมานใจ เดี๋ยวก็โล่งอก

แม้จะยังจำเรื่องเก่าๆแม่น แม้จะยังอดนึกถึงไม่ได้

คุณก็จะ ‘รู้สึก’ กับความทรงจำต่างไปเห็นความจำมาทำให้ทุกข์บ้าง สุขบ้าง

ไม่ต่างจากภาพเสียงดีๆ ภาพเสียงร้ายๆไม่ต่างจากอากาศหนาวเย็น อากาศแห้งแล้ง

คุณไม่จำเป็นต้องขับไล่ ไม่ต้องทำเป็นต้อนรับแต่อยู่กับมัน ด้วยความเข้าใจว่า

เดี๋ยวก็ต้องมาแน่ๆ แล้วก็จะต้องไปแน่ๆ แค่นั้น!

dungtrin

แต่บางสิ่งก็ ไม่เคย ไม่เคย จะลืม