เวลาคุณทุกข์ คำพูดตรงๆแรงๆ v.s. คำพูดปลอบใจ คุณชอบแบบไหนมากกว่ากัน

เหมือนคุณนั่นล่ะ ทั้ง 2 อย่างเลย

แต่ถ้าจะให้ดี ขอแบบปลอบใจต่อกันก็ได้ มันรู้สึกสบายกายและจิตใจดี....

ชอบให้อยู่ใกล้ๆก็พอครับ..

ชอบคนที่เข้าอก เข้าใจเราดี เพราะบางทีไม่เป็นอย่างเรา ไม่รู้หรอก

ไม่อยู่จุดเดียวกันกับเรา

จะทำแบบนั้น ตัดสินใจ คิด ทำ แบบเราไหม

เลือกคนที่รู้อะไรควรพูด ไม่ควรพูด

แรง ตรง ใช่ว่าดี ปลอบมากก็ไม่ดี เอาพอดีๆ ดีกว่า

แต่ขอแค่อย่าเสแสร้ง ตอแหล ทำเป็นหวานใส่ ให้เราสบายใจ เพราะบางทีคนที่หวังดี จริงใจ อยากให้เราหลุดพ้น ก็ต้องใช้ไม้แข็งมากระแทกหน้าเรานะ ตาจะได้สว่าง พูดดีๆแล้วนังมึน คิดไม่ได้

สรุป พูดไงก็ได้ไม่ทำลายตวามหวังของใคร จริงใจเข้าว่าพอ

ชอบคำพูดที่ตรงไปตรงมา

ชอบความจริงที่เจ็บปวด ไม่ชอบการโกหกที่สวยงาม

บางความทุกข์ .. ที่เราเจอกะตัวนะ

บางครั้งเราทำตัวเองทั้งนั้น แต่เราก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ นั่งจมปลักอยู่กะทุกข์นั้น

แกล้งลืมไปว่าที่มันเกิดแบบนี้ เพราะเราได้เหลวไหล หรือทำความคิดพลาดอะไรไป

แต่เรามีเพื่อนคนหนึ่งก็พูดกะเราตรงๆแบบนิ่มนวล

มันเจ็บจี๊ดเพราะเรารู้ดีว่าสาเหตุมันมาเพราะเรา

เราก็เข้าใจและยอมรับ

บางครั้งบางเวลาคำพูดปลอบประโลมที่มากจนเกินไปก็ไม่ดีหรอก

ถ้าหากเราทำผิด แต่คนอื่นค่อยปลอบ คอยมองข้าม และบอกเราว่าไม่เป็นไร

จนอาจจะทำให้เราไม่รู้ตัวเองและมองข้ามความผิดนั้น จนเราก็จะทำความผิดซ้ำเดิมอีก เพราะมันไม่เป็นไร เพราะมันคือสิ่งที่ถูก

อย่างที่คนอื่นคอยประโลม

สำหรับเราชอบคำพูดตรงๆแต่นุ่มนวลค่ะ

คำปลอบใจใช้ได้ดีเวลาเราทุกข์ แต่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นมาไม่ได้

การปลอบใจมากเกินไปทำให้เราอ่อนแอเวลาเจออะไรเราก้อจะหาแต่คนคอยปลอบใจ

แต่ทำให้เราลุกยืนเข้มแข็งได้ช้าและไม่ค่อยกล้าเผชิญหน้ากับความจริง

เราว่าสังคมสมัยนี้ หากจิตใจเราไม่เข้มแข็ง เราก้อจะทุกข์ไปเรื่อยๆไม่มีที่สิ้นสุดค่ะ

ถูกต้อง..

คนทุกข์ จิตใจเขามีพลังไม่เต็ม ถ้าถูกพูดตรงๆ ซ้ำเข้าไป

พลังใจที่มีอยู่น้อย จะยิ่งน้อยลง จนถึงศูนย์ หรือติดลบไปเลยก็ได้

เมื่อพบคนทุกข์ ต้องปลอบให้คลายทุกข์ก่อน แม้เขาจะผิดในเรื่องนั้นหรือไม่ก็ตาม

ควรทำให้จิตใจเข้มเข็งพอที่จะรับฟังก่อน แล้วค่อยเข้าประเด็น

ที่สำคัญ คนทุกข์ไม่พร้อมที่จะรับฟังอะไรที่กระทบความรู้สึก ไม่พร้อมที่จะรับรู้ว่าใครถูกใครผิด

ช่วงเวลานั้น เป็นห้วงของอารมณ์ จึงควรปลุกปลอบอารมณ์ก่อน

เมื่อผ่านช่วงของอารมณ์ไปบ้างแล้ว จึงเข้าสู่ห้วงของเหตุผล

เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะพร้อมที่จะรับฟังความเห็นต่าง การตำหนิ หรือ การแนะนำจ้ะ